Zaginął Czarny, Niski, Długi Pies W Jaworznie Byczynie. Jaworzno Zaginione / znalezione. ⭕ 29.12.2015 r. w Jaworznie Byczynie zaginął pies, mały, czarny, mieszaniec, z białą krawatką i białymi skarpetkami na krótkich łapkach. Jest charakterystyczny długi i niski. Miał założone czarne szelki. W tym czasie rasa była już krzyżowana z bardziej majestatycznymi i salonowymi psami, dlatego zaczęła zachwycać piękną sierścią. Jednym z najważniejszych reproduktorów w historii stał się urodzony w 1865 roku Huddersfield Ben. Pies był urodzony z inbredu, dlatego wyróżniał się niemal idealnymi cechami rasy. Biały owczarek szwajcarski. Nazwa: SEYDI Przydomek: Nubika Data urodzenia: 2021-11-20 Płeć: pies Umaszczenie: czarno-białe Rasa: Border collie Ojciec: BRAIEN Skye Terriery mają włos dwojakiego rodzaju. Podszerstek jest krótki, miękki i wełnisty, zaś włos okrywowy – długi i dobrze przylegający do ciała. Włos rośnie aż do osiągnięcia przez psa wieku dojrzałego, a jego długość może wynieść nawet 15 cm! Na głowie włos jest krótszy i delikatniejszy, zwieszając się frędzlami Biały owczarek szwajcarski – charakter rasy psów. Biały owczarek szwajcarski jest kuzynem owczarka niemieckiego, dlatego wiele cech charakteru tych dwóch ras pokrywa się ze sobą. Są to psy niezwykle inteligentne, chętne do współpracy z opiekunem i bardzo dobrze reagujące na szkolenie. Tutaj jednak podobieństwa się kończą. W poniższym artykule postanowiliśmy opisać te białe rasy psów, które wyróżniają się z uwagi na wyłącznie białe albo rzucające się w oczy umaszczenie. Wybrane przez nas białe rasy psów to: maltańczyk, biały owczarek szwajcarski, dog argentyński, samojed, bichon frise, owczarek podhalański, west highland white terrier, szpic japoński, akbash, Ciemne i błyszczące oczy mają średnią wielkość, a dzięki ich rozmieszczeniu pies może patrzeć na wprost; ma inteligentne spojrzenie. Ogon psa jest obficie owłosiony, noszony powyżej linii grzbietu. Włos na korpusie jest długi i całkowicie prosty, umaszczony biało, stalowo-biało albo czarno. Eth2k. Please verify you are a human Access to this page has been denied because we believe you are using automation tools to browse the website. This may happen as a result of the following: Javascript is disabled or blocked by an extension (ad blockers for example) Your browser does not support cookies Please make sure that Javascript and cookies are enabled on your browser and that you are not blocking them from loading. Reference ID: #c569c841-0d39-11ed-b260-664358414d74 Beagle to rasa zaliczana do psów gończych. Coraz częściej jednak beagle jest traktowany jako pies do towarzystwa i świetnie się w tej roli sprawdza, jeżeli ma zagwarantowane odpowiednie warunki. Co warto wiedzieć o psach rasy beagle? Spis treści: Podstawowe informacje Historia rasy beagle Jak wyglądają beagle? Jak pielęgnować psy rasy beagle? Jaki charakter mają beagle? Jak długo żyją beagle? Ciekawostki o beagle’ach Wskazówki żywieniowe dla opiekunów beagle Jak nazwać psa rasy beagle? Ile kosztuje beagle? Podstawowe informacje Rozmiar wzrost: 33–40 cm masa ciała: 10–13 kg (suka), 11–15 kg (pies) Sierść szata: krótka i gęsta umaszczenie: trójbarwne, białe w łaty lub jednolicie białe Charakter wesoły, odważny, energiczny, czujny i inteligentny Długość życia 11–16 lat Historia rasy beagle Beagle to rasa istniejąca od XIV wieku. Była używana do polowań w sforach na lisy, zające, przepiórki i bażanty. Istnieją dwie teorie na temat pochodzenia psów beagle. Pierwsza z nich mówi o antycznych greckich praprzodkach psów gończych, które zostały sprowadzone przez Rzymian do Anglii, gdzie krzyżowano je z psami Normanów. Druga teoria wskazuje na powstanie rasy beagle z połączenia terierów oraz francuskich psów gończych harrierów. Nazwa beagle pochodzi najprawdopodobniej od celtyckiego słowa „beag”, które oznacza „mały”, lub od francuskiego słowa „bégueule”, w wolnym tłumaczeniu oznaczającego „szeroko otwarte usta”. Jak wyglądają beagle? Beagle to średniej wielkości pies o masie ciała do 15 kg. Wyróżnia się krępą i mocną budową ciała. Ma średniej wielkości głowę, pozbawioną zmarszczek i fałd. Jego wargi są lekko obwisłe. Ciemnobrązowe lub orzechowe oczy charakteryzują się łagodnym, miłym spojrzeniem. Szyja jest nieco wydłużona, co ułatwia zwierzęciu tropienie. Ogon osadzony wysoko, noszony wesoło, jak antenka. Koniec ogona powinien być biały. Kończyny przednie są mocne i proste, uda muskularne, a łapy zwarte, o dobrze wysklepionych opuszkach. Wyróżnia się kilka różnych odmian umaszczenia beagle: tricolor – czarno-płowobiałe lub błękitno-płowobiałe, białe w łaty – borsucze, zajęcze, cytrynowe, cytrynowo-białe, czerwono-białe, płowobiałe, czarno-białe, jednolicie białe. Jak pielęgnować psy rasy beagle? Beagle jest psem krótkowłosym, którego sierść nie wymaga częstych kąpieli ani strzyżenia. Poza okresem wymiany szaty wystarczy wyczesać go raz w tygodniu, np. za pomocą specjalnej, gumowej rękawicy. Kąpiele powinny odbywać się w razie potrzeby, kiedy zwierzę się wybrudzi. Używamy do tego celu szamponów dla psów krótkowłosych. Na co dzień wystarczy przetarcie sierści z włosem i pod włos wilgotnym ręcznikiem, dzięki czemu usuniemy kurz i nadmiar martwej sierści. Najwięcej uwagi trzeba poświęcić zwisającym uszom beagle’a, które przez swoją budowę są narażone na częste infekcje. Należy regularnie zaglądać do ucha i sprawdzać, czy w środku nie toczy się proces zapalny. Niepokojące objawy to: zaczerwienienie, brzydki zapach z ucha, tkliwość i trzepanie głową. Jaki charakter mają beagle? Beagle to wrażliwy pies o żywiołowym temperamencie. Lubi towarzystwo człowieka i chętnie spędza czas z opiekunem. Pozostawiony sam w domu może głośno szczekać i stać się uciążliwy dla sąsiadów. Odpowiednie szkolenie powinno ograniczyć nadmierną wokalizację, ale nie oduczy go szczekania całkowicie. Chęć do zabawy i niezależne usposobienie beagle’a czyni z niego odpowiedniego towarzysza dla starszych dzieci. Zabawy z kilkulatkami powinny być natomiast nadzorowane przez dorosłych. Beagle musi mieć możliwość odejścia i schronienia się w ustronnym miejscu, kiedy poczuje się przytłoczony towarzystwem człowieka. Potrzeby fizjologiczne beagle’a są ukierunkowane na węszenie. Jego specjalnością łowiecką jest gonienie po śladzie. Pracujący beagle jest wykorzystywany w policji do wykrywania bomb i narkotyków. Beagle, jako pies rodzinny, wymaga ciągłej stymulacji psychicznej i fizycznej. W domu warto zapewnić mu maty węchowe, kule-smakule i inne zabawki edukacyjne, które pobudzają zmysł węchu. Zwierzę potrzebuje też długich i urozmaiconych spacerów każdego dnia. Kiedy jest na zewnątrz, węszy i eksploruje teren bardzo dokładnie, a gdy poczuje interesujący zapach, chętnie podejmuje trop. Beagle spuszczony ze smyczy może oddalić się od opiekuna na dużą odległość i się zgubić, dlatego warto wyprowadzać go na długiej lince, która zapobiegnie ucieczkom, a jednocześnie pozwoli zaspokoić potrzebę ruchu i węszenia. Psy tej rasy są inteligentne, ale bywają uparte i niezależne. Już w wieku szczenięcym powinny więc być szkolone. Warto zapisać się ze zwierzęciem do psiego przedszkola. Do wychowania szczenięcia beagle’a potrzeba dużo cierpliwości, konsekwencji i pozytywnych bodźców. Bez problemu beagle przyswoi najważniejsze komendy i będzie posłuszny, jednak silny instynkt łowiecki, nawet u najlepiej ułożonego psa beagle’a, może dać o sobie znać w najmniej spodziewanym momencie. Do nauki najlepiej zmotywujemy beagle’a za pomocą przekąsek, takich jak Pedigree® Tasty Minis. Trzeba przy tym pamiętać, że przysmaki dla psa muszą być brane pod uwagę w dziennej dawce pokarmowej i nie mogą stanowić więcej niż 10% zalecanej porcji kalorii. Jak długo żyją beagle? Ile lat żyje pies rasy beagle? Przeciętna długość jego życia wynosi 11–16 lat. Najczęstsze choroby, jakie dotykają beagle, to: otyłość, problemy z oczami, np.: zaćma, jaskra, dysplazja siatkówki, dwurzędowość rzęs, tzw. wiśniowe oko (wypadnięcie gruczołu trzeciej powieki). Ze względu na wielkość i kształt uszu te psy mają też predyspozycje do infekcji ucha zewnętrznego. Genetyczne schorzenia charakterystyczne dla tej rasy to Beagle Pain Syndrome (SRMA) oraz zespół chińskiego beagle’a (MLS). Inne choroby beagle to dysplazja stawów biodrowych, padaczka i głuchota. Ciekawostki o beagle’ach Wielką miłośniczką tych psów była królowa Elżbieta I. Specjalnie dla niej wyhodowano linię pocket beagle – miniaturowych psów gończych, które osiągały wysokość około 20 cm w kłębie. Rasa jednak wymarła, a próby jej odtworzenia się nie powiodły. Psy beagle nazywane są „singing beagles” ze względu na charakterystyczne, melodyjne szczekanie. To jedna z najgłośniejszych ras psów. Wskazówki żywieniowe dla opiekunów beagle Dieta beagle’a powinna być dopasowana do jego wielkości, wieku i stopnia aktywności. Optymalny wybór to pełnoporcjowa karma gotowa przeznaczona dla psów ras średnich w danym wieku, czyli dla szczeniąt beagle’a – karma typu „junior” oraz dla dorosłych czworonogów – „adult”. Taki sposób karmienia zapewni im wszystkie niezbędne składniki odżywcze potrzebne do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Beagle mają skłonność do łakomstwa, a co za tym idzie, do tycia, żebrania i podjadania odpadków na spacerach. Dzienną porcję jedzenia, zgodną z zapotrzebowaniem energetycznym czworonoga, należy podawać mu podczas 2–3 posiłków o stałych porach. Taki sposób karmienia beagle’a zmniejszy ryzyko rozwoju nadwagi i otyłości. Jak nazwać psa rasy beagle? Przykładowe imiona dla suki beagle’a: Bajka, Draka, Kora, Leia, Moli, Pajda, Stella. Przykładowe imiona dla psa beagle’a: Agat, Baron, Baster, Denar, Gooffy, Nemo, Snoopy. Ile kosztuje beagle? Cena psa rasy beagle waha się od 1000 do 3000 zł. Decydując się na rasowe zwierzę, trzeba zdawać sobie sprawę, że jego cena zawsze będzie wysoka, ponieważ dbające o swoich podopiecznych hodowle beagle ponoszą wysokie koszty związane z: opieką nad suką przez całe jej życie, opieką weterynaryjną w czasie ciąży i nad szczeniętami, odpowiednią dietą oraz czasem, który trzeba poświęcić na opiekę nad psami oraz socjalizację. Border collie umaszczenie Każda rasa psa charakteryzuje się nieco innym wyglądem. Różni je masa, wysokość w kłębie, długość łap, szerokość pyska, ułożenie uszu, a także – umaszczenie. Jest to zazwyczaj efekt niezwykle długotrwałych działań podejmowanych przed hodowców, ich skrupulatnego śledzenia występowania określonych wzorców i łączenia psów w pary pod tym kątem. Czym jest umaszczenie u psa?Jakie zastosowanie miało umaszczenie psa?Od czego zależy umaszczenie psa?Jak powstaje umaszczenie psów?Dopuszczone do wystaw umaszczenia psówUmaszczenie wilczasteUmaszczenie śniadeUmaszczenie rudeUmaszczenie jednoliteUmaszczenie podpalaneUmaszczenie dziczeUmaszczenie białeUmaszczenie różne w każdym fragmencie ciałaRasa border collie – krótka charakterystykaOdmiany barwne border collieCzym charakteryzuje się umaszczenie czarno-białe psów border collie?Umaszczenie czarno-białe z podpaleniami u borderaKolor niebieski marmurkowy u border collieNiebieski marmurkowy podpalany borderCzekoladowy (brązowo-biały) border collieCzekoladowy trójkolorowy borderBorder czekoladowy marmurkowyBorder collie czekoladowy marmurkowy (podpalany)Czerwony trójkolorowyNiebiesko-biały borderNiebiesko-biały podpalanyRudo-białyJasnoszary marmurkowy border collieJasnoszary marmurkowy podpalanyUmaszczenie liliowo-białeLiliowo-biały podpalanyBorder collie liliowy marmurkowyLiliowy marmurkowy z podpaleniamiSablowo-biały border collieKolory Border Collie Czym jest umaszczenie u psa? Czym jest umaszczenie u psa? Umaszczenie to nic innego jak preferowany wygląd jego okrywy włosowej. Każda rasa charakteryzuje się określonym wyglądem pod względem wersji kolorystycznej, akceptowalne przez sędziów krajowych i międzynarodowych konkursów. Dopuszczalne są pewne odchylenia od określonych norm, jednak są one jasno opisane w charakterystykach poszczególnych psich ras. Nieprawidłowe wybarwienie może być przyczyną dyskwalifikacji z konkursu. Choć obecnie umaszczenie psa jest powiązane głównie z preferencjami hodowców i kierowane w tę stronę, nie zawsze tak było. Na tę chwilę większość par psów dopasowuje się do siebie tak, by uzyskiwać jak najbardziej estetyczne rozwiązania kolorystyczne, jednak nie zawsze tak było. Jakie zastosowanie miało umaszczenie psa? Jak wspomniano wyżej, obecnie to, jakim kolorem charakteryzuje się pies, jest kwestią raczej estetyczną. Jednak niegdyś pary psów do rozmnażania dobierało się tak, by uzyskać jak najbardziej użyteczne ubarwienie. Dotyczyło to głownie psów ras pracujących – i było powiązane właśnie z ich zadaniami, które wykonywały w trakcie swojej pracy. Jednym z lepszych przykładów jest umaszczenie psów ras pasterskich (na przykład podhalańskiego psa pasterskiego), które są białe. Ich ubarwienie wynikało z niczego innego jak potrzeby odróżnienia ich od wilków. W stadzie owiec pies o innym kolorze mógłby się pastuchowi skojarzyć z atakującym wilkiem, co mogłoby skończyć się nawet śmiercią czworonożnego opiekuna owiec. Dlatego też, dla odróżnienia, te duże psy wspierające pastuchów są wybarwione na biało. Od czego zależy umaszczenie psa? Od czego zależy umaszczenie psa? Mianem umaszczenia psa, jak wspomniano wyżej, określa się jego wybarwienie, uzależnione od kwestii genetycznych. To rodzice, dziadkowie i jeszcze dawniejsi przodkowie naszych pupili odpowiadają za to, jak wyglądają wszystkie rasy psów obecnie. Co istotne, międzynarodowe federacje kynologiczne stworzyły szereg zapisów, zgodnie z którymi określone rasy psów powinny charakteryzować się wskazanym kolorem. Ma to na celu nie tylko ujednolicenie wyglądu poszczególnych ras (choć, oczywiście, to również jest niezwykle istotne), ale także zapewnienie czworonogom bezpieczeństwa. Istnieje bowiem uzasadnione ryzyko, że dowolność w tworzeniu nowych umaszczeń psów mogłaby sprawić, że hodowcy poczuliby pokusę tworzenia zupełnie nowych wersji kolorystycznych swych czworonogów. To jest nie tylko niewskazane ze względu na ryzyko odejścia od wzorców, ale również przez wzgląd na zdrowie zwierzaków. Już w przeszłości nadgorliwi hodowcy łączyli rozmaite anomalie kolorystyczne wśród psów, sprawdzając, czy uda im się uzyskać jeszcze inne wybarwienie i skazywali czworonogi na cierpienie. Bardzo często okazywało się bowiem, że przedstawiciele określonego umaszczenia umierają szybciej bądź są predestynowani do rozmaitych chorób. Kolor psiego umaszczenia jest uzależniony od rodzaju zawartego w sierści pigmentu, a także jego ułożenia. Wskazać można na dwa rodzaje tego barwnika: ciemny, czyli eumelaninę oraz jasny, czyli feomelaninę. Ten pierwszy jest odpowiedzialny za wybarwienie sierści w ciemniejszych odcieniach, a drugi – pozwala na uzyskanie zwierzaka o jasnej sierści. Najjaśniejsze psy posiadają najwięcej feomelaniny, ciemne – eumelaniny, a pośrednie – różne mieszanki tych dwóch barwników. Pozyskanie szczenięcia o idealnym ubarwieniu odpowiadającym wzorcowi rasy wymaga starannego dobrania rodziców, a także sprawdzenia ich rodowodów wstecz. Mogą oni bowiem być posiadaczami genów homozygotycznych lub heterozygotycznych jeśli idzie o zabarwienie. Choć zdarzają się niespodziewane mutacje u szczeniąt – w zasadniczej większości przypadków to właśnie kolor rodziców ma największe znaczenie z punktu widzenia wyglądu ich przyszłych szczeniąt. Na przestrzeni ubiegłych wieków hodowcy eksperymentowali i rozmaicie łączyli zwierzaki, aby uzyskać jak najlepsze wersje kolorystyczne czworonogów. Wielokrotnie starano się uzyskać umaszczenie przez wzgląd na praktykę, ale nie tylko: często kierowano się również walorami estetycznymi – w szczególności u tych zwierzaków, które nie należą do ras pracujących. Obecnie, federacje kynologiczne utworzyły szereg zaleceń, jeśli chodzi o umaszczenia barwne. Poniżej zapoznać się można z listą akceptowalnych przez międzynarodowe organizacje kynologiczne psich umaszczeń. Jak powstaje umaszczenie psów? Jak powstaje umaszczenie psów? Po raz pierwszy dokładnie przyjrzano się genetyce psów jeśli chodzi o ich ubarwienie niespełna 20 lat temu – w 2003 roku, w Stanach Zjednoczonych. To właśnie wtedy odkryto, że na ich sierści znajdują się ponad 2 miliardy nukleotydów, które są odpowiedzialne za tworzenie różnych odmian barwnych wśród psów. Gen, w przypadku sierści, steruje ubarwieniem, jakim charakteryzuje się każdy czworonóg. W zależności od tego, jaki zestaw genów posiadają rodzice – szczenięta będą przyjmowały określone warianty barwne. Wskazać można geny recesywne oraz dominujące – co sprawia, że pozyskanie niektórych wariantów kolorystycznych jest łatwiejsze niż innych. Pewnych kolorów nie da się uzyskać z określonych połączeń. Na przykład, przy założeniu, że w przypadku golden retrieverów to kolor złoty sierści jest dominującym, a biszkoptowy recesywnym – połączenie rodziców w obydwu kolorach z dużą dozą prawdopodobieństwa nie pozwoli na pozyskanie jasnych szczeniąt. Aby cieszyć się maluchami o bardzo jasnym, biszkoptowym odcieniu sierści – należy zestawić ze sobą dwoje rodziców w tym samym kolorze. Tworzenie najkorzystniejszych wariantów jeśli chodzi o umaszczenie psów wciąż jest swego rodzaju zagadką. Naukowcy nie zdołali odkryć wszystkich kwestii z nim związanych, choć wciąż toczą się badania i wiedza na ten temat stale rośnie. Jednocześnie, warto wiedzieć, że nigdy nie można mieć stuprocentowej pewności co do uzyskanego wybarwienia szczeniąt. O ile jak najbardziej wskazanym jest zestawianie ze sobą określonych odcieni w celu uzyskania pożądanych maluchów – to istnieją również sytuacje, na które hodowca nie ma wpływu. Wśród nich wskazać można choćby albinizm, czyli genetyczną wadę, która sprawia, że organizm jest właściwie w całości pozbawiony melaniny – barwnika, który odpowiada za różne kolory skóry oraz sierści. Dopuszczone do wystaw umaszczenia psów Dopuszczone do wystaw umaszczenia psów Odpowiednie kojarzenie par jest bardzo istotnym zadaniem, które spoczywa na hodowcy. Źle zestawieni rodzice, w genach których znajdują się pewne cechy odbiegające od norm mogą doprowadzić do spłodzenia szczeniąt, które – mimo teoretycznej rasowości – nie będą dopuszczone do wystaw. Dlatego też, jeśli piesek ma mieć szansę uczestnictwa zarówno w krajowych, jak i międzynarodowych konkursach – konieczne jest zadbanie o to, by szczenięta były odpowiednio umaszczone. Dlatego też każdy hodowca prowadzi szczegółowy rodowód wszystkich swoich psów. To pozwala na stwierdzenie, czy połączenie określonej suki z psem da dobry zestaw cech – nie tylko psychicznych, ale również fizycznych. Jeśli (na przykład) u potencjalnego ojca mogą znajdować się geny nieprawidłowego wybarwienia (mimo że on sam jest odpowiedniego, dopasowanego do jego rasy umaszczenia) – może on nie być właściwym kandydatem. Szczególnie jeśli suczki dotyczy ten sam problem – ryzyko w takiej sytuacji jest zbyt duże i wielu hodowców po prostu nie decyduje się na skojarzenie takiej pary. Obecnie opisane są określone rodzaje umaszczenia, dopuszczone przez najznamienitsze międzynarodowe federacje – w tym FCI, czyli Fédération Cynologique Internationale. Jest to jednostka nadrzędna dla większości oficjalnych i powszechnie uznawanych organizacji kynologicznych na terenie Europy, Azji, Afryki, Ameryki Środkowej, Ameryki Południowej, Australii oraz Nowej Zelandii. W związku z wyżej wspomnianą nadrzędnością tej organizacji z siedzibą w Belgii – to właśnie ona ustanowiła obecnie obowiązujące standardy, jeśli chodzi o umaszczenie psów. Dzięki temu, we wszystkich krajach świata obowiązują zbliżone normy nie tylko jeśli chodzi o charakter zwierzaka, ale również jego wygląd. To duże ułatwienie – między innymi dla osób chcących brać udział w wystawach o charakterze międzynarodowym. Usystematyzowanie tego rodzaju norm ma również duże znaczenie z punktu widzenia osób, które chcą sprowadzić psa z zagranicy – na przykład do dalszej hodowli. Wśród zaakceptowanych przez stowarzyszenia i, co za tym idzie, również profesjonalne hodowle, umaszczeń psów, wskazać można: wilczaste, śniade, rude, jednolite, podpalane, dzicze, białe, różne w każdym fragmencie ciała. Umaszczenie wilczaste Najczęściej występują u owczarków niemieckich. Jest to umaszczenie charakteryzujące się szaro-srebrnym zabarwieniem z czarnymi zakończeniami sierści. Nazwa koloru, jak łatwo się domyślić, pochodzi właśnie od wilków. To te dzikie zwierzęta zapoczątkowały istnienie psów jako gatunku i niektóre znane nam do dziś rasy (jak wilczak czechosłowacki czy owczarek niemiecki długowłosy) odwołują się pod względem kolorystycznym do tych dzikich ssaków. Należy nadmienić, że nie każdy owczarek niemiecki charakteryzuje się czystym umaszczeniem wilczastym. Psy te występują w rozmaitych odmianach barwnych, a dokładny kolor każdego zwierzęcia jest niejako „wybierany” przez hodowcę poprzez dobieranie do siebie rodziców. Dzięki łączeniu określonych zestawów cech możliwe jest stworzenie rozmaitych odmian kolorystycznych. Jednak, co istotne, nawet teoretycznie idealnie połączeni (pod względem kolorystycznym) rodzice mogą spłodzić maluchy o zupełnie innym wybarwieniu. Między innymi stąd biorą się albinosy pośród ssaków (i nie tylko) różnych gatunków: w wyniku mutacji genów odpowiedzialnych za wytwarzanie barwnika. Osobniki o jasnym zabarwieniu i niebieskich oczach nie są (z reguły) efektem działania hodowców, ale efektem błędu genetycznego. Warto nadmienić, że w przypadku większości żywych organizmów (zarówno ssaków, jak i płazów czy gadów) próby łączenia dwóch osobników o albinotycznym zabarwieniu dawało opłakane w skutkach efekty – między innymi zniekształcone płody. Bardzo często również tego typu mieszanki genetyczne umierały na krótko po porodzie, dlatego łączenie ze sobą albinosów jest po prostu zabronione przez wiele organizacji. Wystawianie psów albinotycznych na krajowych lub międzynarodowych wystawach również nie jest dopuszczalne – zwierzę takie może pełnić jedynie rolę towarzysza człowieka, bowiem jakiekolwiek jego wystawianie czy rozmnażanie jest niedozwolone. Umaszczenie śniade Ten wariant kolorystyczny często występuje wśród psów takich jak owczarki szetlandzkie. Umaszczenie śniade charakteryzuje się kolorem od jasnozłotego aż po ciemny, niemalże podpalany. Warto nadmienić, że wybarwienie psów nie musi być jednolite i wciąż jest dopuszczalne przez FCI. Podobnie jak w przypadku każdego innego wariantu kolorystycznego, dla uzyskania odpowiedniego wybarwienia konieczne jest odpowiednie dopasowanie rodziców. Tylko para o zbliżonej wersji kolorystycznej może zapewnić szczenięta w najbardziej pożądanym przez hodowcę odcieniu. To w tym umaszczeniu może występować na przykład krawat (czyli nieduża ilość białej lub kremowej sierści pod kufą – kształtem do złudzenia przypominająca właśnie męski krawat). To jeden z dość powszechnie występujących odcieni, również wśród psów będących mieszanką różnych ras. Umaszczenie rude Jest kolorystycznie dość zbliżone do poprzedniego, jednak zdecydowanie mocniej wpada w rude tonacje. Jednym z przedstawicieli psiego rodu reprezentujących tę wersję umaszczenia jest japoński shiba inu. W części grzbietowej większość poprawnie wybarwionych osobników posiada właśnie rudawą sierść. To jeden z popularniejszych kolorów wśród psów. Również zwierzęta wielorasowe występują w tej wersji kolorystycznej. Umaszczenie jednolite Może występować w różnych kolorach – zarówno jasnych jak i ciemnych. Chodzi w dużej mierze o to, że czworonogi o takim właśnie zabarwieniu charakteryzują się tytułową jednolitością. Są w całości czarne, białe lub rude – brak jest wielokolorowych elementów, jakie charakteryzują inne rodzaje umaszczenia. Czworonogi o jednolitym umaszczeniu to między innymi charty włoskie. Zwierzęta o tym rodzaju zabarwienia są stosunkowo trudne do uzyskania. Jakakolwiek dewiacja od w pełni jednolitego zabarwienia może oznaczać, że osobnik nie nadaje się do dalszego rozmnażania, bowiem zmiany mogą postępować w kolejnych pokoleniach. Dlatego też tak duże znaczenie ma dokładna selekcja zwierząt, mająca na celu stworzenie idealnie wybarwionych szczeniąt. Umaszczenie podpalane Ten rodzaj umaszczenia charakteryzuje się określonym układem barw na całym ciele zwierzęcia. To rudawy (żółty) odcień na łapach, pysku, brwiach, pod ogonem oraz na brzuchu. Możliwe występowanie krańcowych elementów białych – na przykład wokół oczu lub uszu. Umaszczenie dzicze Według wielu źródeł jest tożsame z umaszczeniem wilczastym, jednak charakteryzuje się nieco innym zabarwieniem. Osobniki w kolorze wilczastym mogą bowiem być również szarawe, podczas gdy wybarwienie dzicze wpada raczej w rozmaite odcienie brązu. W tym kolorze występują między innymi jamniki. Taka wersja kolorystyczna wyżej wspomnianej rasy psów nie jest przypadkowa. Jamniki to norowce, które w przeszłości służyły myśliwym do wypłaszania zwierząt (na przykład lisów) z ich podziemnych mieszkań. Takie zabarwienie ułatwiało im podejście do nory niezauważonymi – i tym samym sprawiało, że szansa na skuteczną ucieczkę dzikiego zwierzęcia znacząco malała. Bez wątpienia spore znaczenie miał również fakt, że na psie o takim zabarwieniu po prostu mniej było widać zabrudzenia wynikające z czołgania się po ziemistych tunelach. Umaszczenie białe To, jak sama nazwa wskazuje, wyłącznie białe psy. Jak wspomniano wyżej, w takiej właśnie wersji kolorystycznej występują między innymi owczarki podhalańskie. Hodowcy przez wieki dążyli do uzyskania odcienia kolorystycznego, które pozwoli odróżnić psy pasterskie od wilków napadających na stada. Warto jednocześnie nadmienić, że umaszczenie białe nie równa się albinotycznemu. Psy o takim wariancie kolorystycznym nie są pozbawione barwnika w ciele, jak ma to miejsce w przypadku albinosów – po prostu są białe. W przeciwieństwie do osobników, u których wystąpiła mutacja genetyczna – ich oczy z reguły są brązowe lub czarne (ewentualnie niebieskie), a nos – czarny. Albinizm oznacza całkowity brak barwnika w ciele – różowy nos i poduszki łap, a także bardzo jasne oczy. Łączenie psów o białym umaszczeniu nie jest zakazane – bowiem nie są to jednostki albinotyczne. Choć część źródeł wskazuje, że bardzo jasne psy mogą być obciążone genetycznie, przekonanie to ma raczej związek z faktem, że białe odmiany czworonogów żyją krócej. Tymczasem fakt ten wiąże się głównie z tym, że większość białych psów należy do ras dużych, które z natury wykazują się niższym średnim wiekiem. Dzieje się tak między innymi ze względu na dużo większe obciążenie organizmu związane z masą, ale również (choć nie zawsze) faktem, że większość ras o masie powyżej 20 kg ma przeznaczenie użytkowe. Umaszczenie różne w każdym fragmencie ciała Umaszczenie różne w każdym fragmencie ciała Taka – dość enigmatyczna – nazwa umaszczenia oznacza, że w przypadku każdej rasy zdarzać się mogą swego rodzaju dewiacje. Przez wzgląd na to, że wygląd każdej odmiany jest mocno zindywidualizowany, może okazać się, że w niektórych przypadkach to, co teoretycznie jest niedozwolone – staje się dopuszczalne. Właśnie przez wzgląd na indywidualne różnice wynikające z zabarwień rozmaitych ras FCI zdecydowało się wprowadzić rozróżnienie jeśli idzie o dopuszczalne umaszczenie różnych ras psów. O ile da się bowiem stworzyć ogólne normy, to zdarzają się sytuacje, że w przypadku jednej rasy dane umaszczenie jest niedozwolone, a jeśli chodzi o inną – w pełni dopuszczalne. Rasa border collie – krótka charakterystyka Rasa border collie Podobnie jak w przypadku innych ras, także border collie posiada dopuszczone do wystaw odmiany barwne, podczas gdy inne są niewskazane. Same psy rasy border collie należą do psów pasterskich i zaganiających, podlegają przy tym próbom pracy. Obecnie znana nam rasa psów pasterskich średniej wielkości powstała poprzez krzyżowanie collie roboczych, które żyły na pograniczu Anglii i Szkocji w poprzednich wiekach. Na samym początku XIX wieku nadano im nazwę owczarka pracującego (working sheepdog), a dopiero w 1915 roku zmieniono ją na border collie. Zwierzaki te były ukochanymi pupilami samej królowej Wiktorii. Jeśli chodzi o budowę, średniej wielkości psy tej rasy osiągają maksymalnie 55 cm w kłębie, a suczki – często o około 3 cm mniej. Masa zwierzęcia nie powinna przekraczać 20 kg. Jeśli chodzi o reprezentowane przez border collie umaszczenie, wskazać można na ponad sto odmian, jednak nie wszystkie są dopuszczone przez FCI. Zasadniczo przyjmuje się, że organizacja kynologiczna przyjmuje na konkursach osobniki wszystkich ubarwień poza tymi, w przypadku których dominuje biel. Cechą charakterystyczną wszystkich border collie jest ich inteligencja. Border collie to pies pasterski, który zdaniem wielu (a także według badań), odznacza się najwyższą pośród innych ras inteligencją. Z uwagi na to, psy te wymagają dużej ilości zajęć, a także intensywnego szkolenia, które będzie dla nich wymagające. W innej sytuacji, w związku z odczuwaną nudą, border collie mogą stawać się po prostu niszczycielskie. Dobrze jest również pamiętać decydując się na psa tej rasy, że długie spacery to nie wszystko – głównym faktorem powodującym zmęczenie u bardzo inteligentnych czworonogów jest ich zmęczenie intelektualne. Do tego celu służą rozmaite zabawy węchowe czy szkolenia dla border collie, dzięki którym zwierzę poczuje się w odpowiednim stopniu „wybawione”. Odmiany barwne border collie Odmiany barwne border collie Jak wspomniano wyżej, wskazać można naprawdę wiele odmian barwnych wśród psów tej rasy. Są to między innymi: czarno-biały (występujący najczęściej), czarno-biały z podpaleniami, blue merle, niebieski marmurkowy podpalany, czekoladowy (biało-brązowy), czekoladowo-biały podpalany, czekoladowy marmurkowy, czekoladowy marmurkowy (podpalany), czerwony trójkolorowy, niebiesko-biały (rozjaśniony czarno-biały), niebiesko-biały (podpalany), rudo-biały, jasnoszary marmurkowy, jasnoszary marmurkowy podpalany, liliowo-biały (rozjaśniony czekoladowy z bielą), liliowo-biały podpalany, liliowy marmurkowy, liliowy marmurkowy podpalany, sobolowo-biały, brindle, marmurkowe, mottled, maltese merle, maltese merle trójkolorowy. Powyższe wyliczenie obejmuje najpopularniejsze umaszczenia pośród psów rasy border collie. Niżej można zapoznać się z krótkimi opisami większości z nich. Czym charakteryzuje się umaszczenie czarno-białe psów border collie? Czym charakteryzuje się umaszczenie czarno-białe psów border collie? Jest to zdecydowanie najpopularniejsza pośród psów rasy border collie maść. Jest to po prostu pies z czarnym grzbietem i białym brzuchem oraz łapami. Istotnym jest jednak, by zwierzę w przeważającej części było czarne: w innym przypadku zostanie zdyskwalifikowane. Jak wspomniano wyżej – międzynarodowa federacja kynologiczna dopuszcza wyłącznie ubarwienia, w których biel nie jest przeważającym kolorem. W związku z tym hodowcy dokładają wszelkich starań, aby dobierać rodziców o optymalnym balansie czerni i bieli. Umaszczenie czarno-białe z podpaleniami u bordera Tak zwany tricolour – to border collie, u którego występują elementy podpalane. Wyglądem przypomina najbardziej podstawową odmianę czarno-białą, jednak na jego sierści występują również elementy podpalane (czyli brązowo-rude). Zazwyczaj umiejscowione są w okolicach brwi, oczu i uszu, jednak mogą obejmować również boki kufy czy fragmenty łap. Większość osób może kojarzyć trikolora z bardzo popularnego swego czasu filmu na temat przyjaźni między dzieckiem a psem: „Lassie, wróć”. Właśnie tytułowa suczka rasy border collie, która występowała w tym filmie, była umaszczenia czarno-białego z podpaleniami. Kolor niebieski marmurkowy u border collie Kolor blue merle u border collie Z angielskiego blue merle to jedna z piękniejszych odmian barwnych. To jedno z nielicznych wybarwień psa rasy border collie, w którym dopuszczalne są niebieskie oczy. Umaszczenie to charakteryzuje się pięknym, szaro-niebieskim kolorem połączonym z czernią, bielą lub brązem. Barwy łączą się w sposób dość nieregularny, stąd właśnie człon nazwy „marmurkowy”. Każdy border collie wybarwiony w ten sposób może również cechować się różnym kolorem oczu i – podobnie jak w przypadku ich niebieskiego odcienia – jest to cecha dopuszczana przez FCI. Niebieski marmurkowy podpalany border Blue merle tricolour border collie charakteryzuje się niezwykle fantazyjnym wybarwieniem, łączącym w sobie srebrzystą szarość, biel i złoto-brązowe fragmenty podpalane. Zwierzęta wyglądają zatem bardzo podobnie jak border collie o umaszczeniu blue merle, ale dodatkowo – posiadają również elementy podpalania, najczęściej w okolicach pyska (kufy), brwi, uszu i łap. Dodatkowo, mogą podpadać także pod umaszczenie tzw. mottled – czyli cętkowane. Psy o takim wybarwieniu również są dopuszczane do wystaw i, podobnie jak w przypadku powyższego umaszczenia, to jeden z nielicznych przypadków, kiedy border collie może mieć oczy o jasnym, błękitnym kolorze lub charakteryzować się heterochromią (różnym zabarwieniem obydwu tęczówek). Czekoladowy (brązowo-biały) border collie Czekoladowy (brązowo-biały) border collie Odmiana kolorystyczna border collie zbliżona do najpopularniejszej, czarno-białej, z tym że czerń jest zastąpiona przez barwę brązową. Psy border collie o czekoladowym zabarwieniu cechują się zazwyczaj dość proporcjonalnym umaszczeniem, w którym część pyska (kufa i linia między oczami) są białe, podczas gdy same oczy otoczone są brązową sierścią. Również brzuch collie border charakteryzuje się jasnym ubarwieniem. W tym przypadku, aby szczenięta i dorosłe osobniki zostały dopuszczone do wystawy – muszą charakteryzować się ciemnymi oczyma. Border collie chocolate and white z niebieskimi lub różnokolorowymi tęczówkami oczu są dyskwalifikowane ze względu na prawdopodobne wady genetyczne powiązane z umaszczeniem. W obecnej hodowli collie border dąży się do unikania niepożądanych cech, dlatego sędziowie zwracają baczną uwagę na to, by psy posiadały adekwatne do ich rasy umaszczenie. Czekoladowy trójkolorowy border Czekoladowy trójkolorowy border To umaszczenie border collie jest zbliżone wyglądem do powyższego – tyle że charakteryzuje się dodatkowymi elementami podpalanymi. Pies rasy collie border jest ciemnobrązowy w części grzbietowej i biały od strony brzucha, a niektóre elementy jego pyska lub łap są złoto-brązowe (głównie boki kufy, przednie części łap, brwi oraz okolice oczu). Podobnie jak w przypadku odmiany czekoladowej, również tricolory powinny mieć ciemne oczy. W innym przypadku – mogą zostać zdyskwalifikowane z konkursu. Z tego względu, hodowcy starannie dobierają odmiany barwne, by tworzyć jak najbliższe wzorcowi umaszczenia. Border czekoladowy marmurkowy Border chocolate merle Odmiana kolorystyczna border collie chocolate merle posiada szerokie grono fanów na całym świecie. Nie ma w tym nic dziwnego: unikalne, biało-brązowe wzory, jakie można dostrzec na grzbietach psów tej rasy są w pełni unikalne. W zasadzie można powiedzieć, że nie istnieją dwa marmurkowe czekoladowe psy, które są zabarwione w ten sam sposób. Jednocześnie, odmiana merle jest jedyną, u której dopuszczalne są niebieskie oczy bądź sytuacja, w której każde oko jest innego koloru (tak zwana heterochromia). W przypadku każdej innej odmiany barwnej, kolor oczu inny niż czarny lub brązowy oznaczałby dyskwalifikację. W większości przypadków, border collie o kolorze chocolate merle posiada również brązowy (lub nakrapiany) nos. Border collie czekoladowy marmurkowy (podpalany) To odmiana barwna zbliżona wyglądem do powyższej. To oznacza, że pies rasy border collie również jest umaszczony nierównomiernie i pokryty biało-brązowymi plamkami. Dodatkowo, w niektórych miejscach (między innymi na łapach, brwiach, bokach kufy lub wokół oczu), zwierzę może posiadać złoto-brązowe łatki – czyli tak zwane podpalanie. Chocolate tricolour merle, podobnie jak poprzednia odmiana rasy border collie, może charakteryzować się jasnymi lub heterochromatycznymi oczyma. Czerwony trójkolorowy Red tricolour to odmiana trójbarwna, w której u psa border collie występują również brązowo-czerwone plamy. Pies o takim umaszczeniu powinien posiadać ciemne oczy, a ułożenie plam na jego ciele jest nieregularne. W przypadku border collie red tricolour oczy w niebieskim kolorze oznaczają dyskwalifikację z konkursu. Niebiesko-biały border Odmiana blue and white to nic innego jak rozjaśniony border collie czarno-biały. Pies w części, w której klasycznie umaszczony collie ma czarną sierść – będzie posiadał lekko lśniącą, szaro-grafitową. To umaszczenie border collie powstało jako efekt rozjaśniania sierści poprzez staranne dobieranie rodziców z uwzględnieniem ich rodowodów. Choć wielu osobom odmiana ta kolorystycznie kojarzy się z merle – również niebiesko-białe border collie powinny mieć ciemne (czarne lub brązowe) tęczówki. Inna sytuacja prowadzi nieuchronnie do dyskwalifikacji zwierzęcia z konkursu. Niebiesko-biały podpalany Blue and white tricolour to odmiana barwna identyczna jak powyższa – z tym że w newralgicznych punktach psiego ciała (jak przednia część łap, okolice oczu, boki kufy czy brwi) mogą charakteryzować się barwą podpalaną (czyli złoto-brązową). Podobnie jak w poprzednim przypadku, niedopuszczalne są oczy jasne lub różnokolorowe. Rudo-biały Border collie o umaszczeniu zwanym ee-red (australian, golden, yellow) and white jest odmianą, która – jak sama nazwa wskazuje – została stworzona w Australii. To umaszczenie border collie jest dość jasne, rudawo-białe. Mówiąc najprościej, tam, gdzie u „tradycyjnego”, black and white border collie znajduje się czarna sierść – u ee-reda jest jasna, rudawa. Jasnoszary marmurkowy border collie Umaszczenie o angielskiej nazwie slate merle jest jednym z najbardziej fantazyjnych na świecie. Pies jest pokryty nierównomiernymi, marmurkowymi plamkami, a jego grzbiet ściśle pokrywa jasnoszara sierść. W przypadku umaszczenia jasnoszarego marmurkowego, jak ma to miejsce przy każdej odmianie merle, sędziowie krajowych oraz międzynarodowych konkursów dopuszczają również zwierzęta o jasnych, niebieskich lub nawet różnobarwnych oczach. Pozyskanie tej odmiany kolorystycznej poprzedzało wiele lat prób, jednak każdy posiadacz czworonoga o umaszczenia slate merle z pewnością przyzna, że było warto: psy wyglądają niezwykle, a inteligencja aż bije z ich oczu. Jasnoszary marmurkowy podpalany To umaszczenie jest zbliżone wyglądem do poprzedniego. Jednak podobnie jak w przypadku każdej odmiany podpalanej – w newralgicznych fragmentach psiego ciała znajduje się sierść o stosunkowo jasnym, złotobrązowym zabarwieniu. Z reguły zlokalizowana jest wokół oczu, w przedniej części łap lub po boku pyska (kufy) czworonoga. Umaszczenie liliowo-białe Lilac and white border collie jest odmianą powstałą w wyniku rozjaśnienia umaszczenia czekoladowego z białym. W efekcie powstała wersja barwna sierści psa, która rzeczywiście przywodzi na myśl lekko liliowy odcień brązu połączony z bielą. Pomimo stosunkowo jasnego umaszczenia, również w przypadku lilac and white – warunkiem koniecznym, by pies mógł uczestniczyć w wystawie, są ciemne oczy. Wyjątek dotyczy wyłącznie wersji marmurkowej. Liliowo-biały podpalany To wariacja do koloru liliowo-białego. Każdy przedstawiciel wersji kolorystycznej lilac and white tricolour charakteryzuje się stosunkowo jasnym wybarwieniem połączonym z podpalanymi (złoto-brązowymi) fragmentami sierści. Zazwyczaj są one zlokalizowane w okolicach uszu, oczu lub pyska zwierzęcia. W przypadku niektórych osobników występuje również zabarwienie łap. Jak każdy pies o typie podpalanym, również ten w wersji liliowo-białej charakteryzuje się nierównomiernym zabarwieniem. Border collie liliowy marmurkowy Umaszczenie lilac merle jest jedną z najjaśniejszych dopuszczonych wersji w przypadku psów rasy border collie. To umaszczenie border collie charakteryzują się stosunkowo jasną, szarą sierścią, nakrapianą na brązowo lub szaro. To jeden z nielicznych przypadków, w których możliwe jest uzyskanie tak jasnej wersji kolorystycznej border collie bez dyskwalifikacji. Jak każdy border collie merle, również lilac tricolour merle może charakteryzować się jaśniejszymi od wzorca oczyma lub heterochromią. Liliowy marmurkowy z podpaleniami Ta odmiana barwna jest kolejną wariacją na temat odcienia liliowego. Tym razem jednak hodowcy border collie zdecydowali się na stworzenie unikalnego połączeniu jasnoszarego grzbietu pokrytego plamkami z podpalanymi elementami. Te ostatnie z reguły są zlokalizowane w okolicach pyska i łap zwierzęcia. Sablowo-biały border collie W tym przypadku hodowcy stworzyli wersję o identycznym układzie jak black and white, z tym że klasyczną czerń zastępuje stosunkowo ciemny, ciepły brąz. Border collie sable brown to odmiana, która nie jest zbyt popularna w naszym kraju, jednak cieszy się niesłabnącą popularnością na świecie, a przy tym – jest w pełni akceptowana przez FCI jako jedna z odmian barwnych psa rasy border collie. Kolory Border Collie Kolory rasy Border Collie Pozostałe wskazane wyżej „odmiany” umaszczenia to nic innego jak dopuszczalne przez federację kynologiczną odmiany zabarwienia psa. Border collie mogą być pokryte swego rodzaju paskami w innym odcieniu lub cętkami. Do wariacji kolorystycznych pośród odmian barwnych należy również merle – czyli marmurkowatość. To umaszczenie border collie charakteryzuje się ona nierównym zabarwieniem, które wielu osobom kojarzy się właśnie z marmurem – stąd też nazwa dla tej wersji kolorystycznej. Za stworzeniem poszczególnych odmian barwnych stoją lata pracy, dlatego też FCI bardzo silnie chroni utworzone już umaszczenia. Robi to, między innymi nie dopuszczając do dalszego rozmnażania psów o zbyt jasnej sierści lub charakteryzujących się różnymi „wadami” w barwie. Do takich można zaliczyć między innymi nieprawidłowy kolor oczu (jasny w przypadku psów o innym typie niż merle). Szczenięta, które urodzą się w umaszczeniu niezgodnym z wzorcem mogą zostać sprzedane jako psy do towarzystwa, jednak żadna uznawana na arenie międzynarodowej organizacja kynologiczna nie dopuści do ich rozmnażania. Warto również wiedzieć, że rozmnażanie zwierząt, które nie posiadają rodowodów jest w Polsce całkowicie zabronione. Za próbę sprzedaży takich czworonogów ich właściciel i „hodowca” może zapłacić słoną karę. FAQ Czym charakteryzuje się umaszczenie czarno-białe z podpaleniami u psów border collie? Border collie tricolour, u którego występują elementy podpalane. Wyglądem przypomina odmianę czarno-białą, jednak na jego sierści występują również elementy podpalane (czyli brązowo-rude). Zazwyczaj umiejscowione są w okolicach... Jak wygląda umaszczenie niebieskie marmurkowe u psów border collie? Z angielskiego blue merle to jedna z piękniejszych odmian barwnych. To jedno z nielicznych wybarwień psa tej rasy, w którym dopuszczalne są niebieskie oczy. Umaszczenie to charakteryzuje się... Czym charakteryzuje się niebieski marmurkowy podpalany border collie? Blue merle tricolour charakteryzuje się niezwykle fantazyjnym wybarwieniem, łączącym w sobie srebrzystą szarość, biel i złoto-brązowe fragmenty podpalane. Zwierzęta wyglądają zatem bardzo podobnie jak border collie o umaszczeniu blue merle, ale dodatkowo... Aktualizacja 8 czerwca, 2022 Pozostałe ogłoszenia Znaleziono 67 ogłoszeń Znaleziono 67 ogłoszeń Twoje ogłoszenie na górze listy? Wyróżnij! Wyjątkowej urody Shih Tzu czarno białe płaszczowe, gen czekoladowy. Psy rasowe » Shih tzu 2 400 zł Kietlin Kolonia wczoraj 20:11 Border collie szczenięta czarno-białe Psy rasowe » Pozostałe rasy 1 500 zł Do negocjacji Golina wczoraj 17:36 Jagoda - słodkie, śliczne, biało-czarne psie dziecko. Psy » Psy do adopcji Za darmo Ustanówek wczoraj 17:09 RUFFI Shih Tzu biało czarny do odbioru Psy rasowe » Shih tzu 1 600 zł Rudniki wczoraj 16:57 Shih-tzu Rico czarny z białym odbiór juz możliwy Psy rasowe » Shih tzu 1 800 zł Rudniki wczoraj 16:40 Cavalier King Charles Spaniel Psy rasowe » Cavalier king charles spaniel 1 500 zł Skarszewy wczoraj 16:16 Border Collie Blue merle, czekoladowo białe, czarno białe Psy rasowe » Pozostałe rasy 2 900 zł Góra wczoraj 15:57 Chin japoński biało-czarna suczka ZKwP FCI Psy rasowe » Pozostałe rasy 3 500 zł Warszawa, Wesoła wczoraj 14:12 Szczeniaki Shih Tzu biało-czarne Psy rasowe » Shih tzu 1 100 zł Góra wczoraj 12:51 Berneński pies pasterski Zkwp (FCI) Szczeniaki do odbioru Psy rasowe » Berneński pies pasterski 4 000 zł Do negocjacji Rzyki 25 lip Piesek czarno-biały kundelek Psy » Psy do adopcji Za darmo Kościan 25 lip szpic miniaturowy , pomeranian , piesek, czarny z białymi znaczeniami Psy rasowe » Szpic miniaturowy 5 000 zł Bełchatów 25 lip Pies Border Collie czarno biały. Psy rasowe » Pozostałe rasy 100 zł Do negocjacji Bobowa 24 lip Mu- niewielka biało-czarna sunia szuka domu Psy » Psy do adopcji Za darmo Małe Boże 24 lip Shih tzu chłopiec bialo czarny Psy rasowe » Shih tzu 1 200 zł Kalej 23 lip Zwykły czarny pies błaga o domek! Psy » Psy do adopcji Za darmo Kraków, Prądnik Biały 23 lip Przesliczny piesek Shih-Tzu Grand czarno-biały Psy rasowe » Shih tzu 1 800 zł Do negocjacji Katowice, Bogucice 23 lip Piesek Border-Collie biało-czarny Psy rasowe » Pozostałe rasy 1 200 zł Olsztyn 23 lip Border collie badania 2 pieski czarno białe Psy rasowe » Pozostałe rasy 3 500 zł Do negocjacji Tczew 23 lip Owczarek Niemiecki Czarny Psy rasowe » Owczarek 1 000 zł Biała Podlaska 23 lip Sunie border collie czarno białe Psy rasowe » Pozostałe rasy 3 000 zł Myszków 22 lip Piękna biało- czarna sunia już tyle lat czeka, może właśnie na Ciebie? Psy » Psy do adopcji Za darmo Poznań, Chartowo 22 lip Buldog francuski biało czarny piesek Psy rasowe » Buldog 900 zł Brzeg 22 lip Border Collie FCI szczenięta czarno - białe Psy rasowe » Pozostałe rasy 4 000 zł Szamotuły 22 lip Śliczna suczka czarna z białymi dodatkami po mamie około 12 kg Psy » Psy do adopcji Za darmo Katowice, Bogucice 21 lip Pomeranian czarny, biały, kremowo sobolowy, biało czarny Psy rasowe » Szpic miniaturowy 5 900 zł Do negocjacji Orzech 21 lip Border collie szczeniaki czarno-białe Psy rasowe » Pozostałe rasy 1 500 zł Strzałkowo 21 lip ŻAKLIN mała czarno-biała psinka dużo przeszła złego Psy » Psy do adopcji Za darmo Warszawa, Bemowo 21 lip Rodowodowy czarno-biały piesek w typie mini Psy rasowe » Shih tzu 1 850 zł Do negocjacji Śliwice 20 lip Shih tzu czarno białe gotowe do odbioru. Psy rasowe » Shih tzu 1 700 zł Wągrowiec 20 lip Owczarek Szwajcarski Biały Psy rasowe » Owczarek 2 200 zł Grabina 20 lip 1,5 roku, CZARNA, łagodna, kochana sunia do adopcji Psy » Psy do adopcji Za darmo Bielsko-Biała 19 lip śliczna bardzo mała Biało-czarna dziewczynka Psy rasowe » Chihuahua 3 000 zł Osiek 19 lip Border Collie - piękne szczenięta czarno - białe Psy rasowe » Pozostałe rasy 3 000 zł Bydgoszcz 18 lip Sznaucer miniaturowy suka czarny suczka piesek biały miniatura Psy rasowe » Sznaucer 1 000 zł Do negocjacji Brzeziny 18 lip Shih-tzu czarno biały chłopak Psy rasowe » Shih tzu 1 600 zł Gorzów Wielkopolski 18 lip szczeniaki tricolor i biało-czarne Psy rasowe » Shih tzu 2 000 zł Bielsko-Biała 18 lip Piękna czarno biała, aktywna, wesoła i kochana suka husky szuka domu Psy » Psy do adopcji Za darmo Zawiercie, Centrum 17 lip Pit bull piekny bialo czarny Psy rasowe » Pitbull 900 zł Do negocjacji Środa Śląska 17 lip fot. Adobe Stock Jedni je kochają, inni patrzą na nie z przymrużeniem oka – małe psy wyglądają uroczo i nie sposób się w nich nie zakochać, ale ich niewielki rozmiar wcale nie zawsze oznacza, że są łatwe i tanie w utrzymaniu. Niektóre z małych psów potrzebują więcej uwagi i aktywności niż duzi czworonożni przyjaciele! Spis treści: Zalety małych psów Chihuahua Chin japoński Mops Bichon frise Grzywacz chiński Maltańczyk Papillon Szpic miniaturowy Yorkshire terrier Pekińczyk Dlaczego kochamy małe pieski? Psy małych ras są urocze – niektóre mają wygląd wiecznego szczeniaka! Jedzą mniej, niż duże psy, można także przewieźć je łatwo w transporterze w razie potrzeby. Zwykle wybierane są do domu z małymi dziećmi – ze względu na małe gabaryty nie robią im krzywdy swoją masą i siłą podczas zabawy. Jeszcze jedną, zasadniczą zaletą małych psiaków jest to, że do życia nie potrzebują wiele przestrzeni. Dlatego doskonale będą czuły się w mieszkaniu w bloku! Jeśli chcesz więc mieć psiego przyjaciela, jednak mieszkasz w bloku i obawiasz się, że czworonóg będzie się męczył - zdecyduj się na przedstawiciela małej rasy. Z reguły potrzebują mniej ruchu niż ich więksi koledzy. Przed wyborem pupila zorientuj się dobrze co do jego potrzeb, charakteru i wymagań – wygląd to nie wszystko. Bez względu na rozmiar, każdy pies potrzebuje dużo uwagi, bezwarunkowej miłości i zajmujących go spacerów. Top 10 czworonogów idealnych nie tylko do bloku! Przedstawiamy 10 ras małych psów, które są przyjazne, z natury łagodne, a przy tym nie mają wielkich potrzeb związanych z aktywnością fizyczną. To psiaki idealne dla rodzin z małymi dziećmi! Oto one: 1. Chihuahua Potrzebujesz pieska do towarzystwa? Spraw sobie Chihuahuę! To jedna z najpopularniejszych ras psów domowych, która pochodzi z Meksyku. Wielkość i waga Występuje w dwóch podstawowych odmianach: długowłosej i krótkowłosej. Chihuahua mierzy zaledwie 25 cm i waży od 500 do 3000 g, dlatego należy się z nim ostrożnie obchodzić. Charakterystyczną cechą tej rasy jest jabłkowata głowa z niezarośniętym ciemiączkiem. Charakter Mimo że wygląda bardzo niepozornie, jest dość temperamentny (zdaniem niektórych nadpobudliwy), zuchwały (w końcu to potomek psów znanych jako Techichi, żyjących na dworach azteckich władców) i wścibski. Bardzo szybko przywiązuje się do swego pana i uwielbia być przez niego rozpieszczany, ale niestety źle znosi towarzystwo obcych. Zdrowie i pielęgnacja Warto być świadomym, że pieski mają genetyczne skłonności do anomalii neurologicznych jak i anatomicznych (zwichnięcie rzepki), dlatego właściciel powinien często wychodzić z nimi na spacery. fot. Adobe Stock 2. Chin japoński Jeśli chcesz mieć pupila, który pokocha cię od pierwszego wejrzenia, nie niszczy nic w mieszkaniu, jest tani w utrzymaniu i nieskomplikowany w pielęgnacji, zdecyduj się na china japońskiego. To rasa psów domowych, która pochodzi z Korei, choć niektóre źródła donoszą, że z Japonii. Wielkość i waga ​Piesek ma od 25 do 28 cm wysokości i waży od 3 do 4 cechą charakterystyczną jest uśmiechnięty pyszczek, który nieco przypomina ludzką twarz. Ma białe umaszczenie z czarnymi lub czerwonymi łatami. To jedna z ras psów z włosem – jego ciało, z wyjątkiem głowy, pokryte jest obfitym owłosieniem, które niestety wszędzie gubi. Charakter Wymaga troski i uczucia, ale nie należy go przesadnie rozpieszczać, bo może stać się zarozumiały. Chin japoński jest żywiołowy, towarzyski i psotny, uwielbia harce w domu i na świeżym powietrzu, dlatego należy do ras psów idealnych dla dzieci. fot. Adobe Stock 3. Mops Szukasz psa, który będzie ci naprawdę oddany? Kup mopsa! To jedna z najpopularniejszych ras psów w Polsce. Kraj pochodzenia tych niezwykle inteligentnych, zrównoważonych i uczuciowych czworonogów to Chiny. Pojawiły się w Europie prawdopodobnie dzięki Portugalczykom i Holendrom. W XVII wieku dotarły do Anglii, w której zwany jest „pug” (od łacińskiego słowa pugnus – pięść). Wielkość i waga Mops należy do rasy psów małych, bowiem osiąga wysokość do 35 cm i waży od 6 do 8 kg. Wyróżnia go duża głowa, pomarszczony pysk, małe, delikatne uszy, kwadratowa, krępa budowa i oczywiście kołyszący chód. Charakter Mopsy to psy bardzo towarzyskie, wesołe, wrażliwe, opanowane i przyjaźnie nastawione wobec ludzi, dlatego uznaje się je za jedną z ras psów wymarzonych dla dzieci. Obdarzone są bardzo dobrą pamięcią - nawet po wielu latach potrafią rozpoznać osobę, z którymi kiedyś, choćby przez chwilę, miały do czynienia. Zdrowie Tym, którzy chcieliby spędzać aktywnie czas ze swoim czworonogiem, odradzamy zakup mopsa, bowiem nie jest on typem sportowca – przez brachycefaliczną budowę pyska szybko brakuje mu tchu. fot. Adobe Stock 4. Bichon frise Jeśli marzy ci się piesek o wyglądzie słodkiej, pluszowej kulki to ta rasa będzie ucieleśnieniem twoich pragnień. Ten pochodzący z Wysp Kanaryjskich pupil już około XIV wieku był ulubieńcem dam salonowych w Europie i Ameryce Północnej. Zresztą sama jego nazwa "Bichon" oznacza po francusku pieska salonowego. Wygląd i waga Jego maksymalna wysokość to 30 cm przy masie ciała 5-6 kg. Charakter Bichon firse to piesek, który jest bardzo wrażliwy, czuły i wesoły. Uwielbia przytulać się do swojego właściciela, szybko się do niego przywiązuje i tęskni za nim, gdy zostaje sam w domu. Jest łagodny w kontaktach z obcymi ludźmi, zwykle przyjaźnie wita gości, choć może być także humorzasty. Lubi spędzać czas na zabawach i spacerach, szybko się uczy i jest inteligentny. Można trenować z nim agility. Bez problemu dogaduje się z innymi zwierzętami. Jest jednak bardzo delikatny i trzeba uważać, aby inny czworonóg (w tym kot) nie zrobił mu krzywdy. Zdrowie i pielęgnacja Jego długa, kręcona sierść, przypominająca puch, wymaga czesania 2-3 razy w tygodniu, raz na miesiąc kąpieli oraz raz na 2-3 miesiące strzyżenia. Warto także wiedzieć, że rasa ta ma duże skłonności do przytykania kanalików łzowych. Żółte ślady po łzach na sierści pod oczami trzeba wycierać specjalnymi płynami. Oprócz tego czasami pieski tej rasy cierpią na alergie. fot. Adobe Stock 5. Grzywacz chiński Jedna z teorii jego pochodzenia brzmi, że pochodzi on z krzyżówki nagiego psa meksykańskiego z chihuahuą. Co ciekawe w jednym miocie grzywaczy rodzą się zarówno pieski owłosione, jak i nagie. Wielkość i waga Osiąga wzrost do 33 cm przy wadze maksymalnej 5,5 kilogramów. Charakter Choć ma dość ekscentryczny wygląd, to z usposobienia jest zwyczajnym psiakiem z mnóstwem zalet. Jest łagodny, zrównoważony i zawsze chętny do zabawy (można go nauczyć wielu sztuczek). Lubi spacery, ale nie wymaga wiele ruchu. Bardzo przywiązuje się do swojego właściciela i lubi okazywać mu swoje czułości. Dobrze czuje się w towarzystwie dzieci i jest dla nich łagodny. Z rezerwą jednak podchodzi do obcych ludzi, przez co sprawia wrażenie wyniosłego. Niektórzy narzekają, że jest zbyt szczekliwy – musi o wszystkim informować swojego właściciela. Zdrowie i pielęgnacja Zakup tego psa to spory wydatek, ale jego codzienne utrzymanie nie jest bardzo drogie. Jego pielęgnacja polega na przemywaniu nagiej skóry i nawilżaniu specjalną odżywką. Niestety latem trzeba smarować go filtrami UV, aby nie został poparzony przez słońce. Zimą zaś trzeba zapewnić mu ciepłe ubranko, by nie marzł. fot. Adobe Stock 6. Maltańczyk To jedna z najstarszych ras do towarzystwa i w ogóle jedna z najstarszych ras psów małych na świecie. Pierwotnie wyhodowany jako mały piesek używany przez klasę niższą do polowań na gryzonie, później dopiero pokochany przez arystokrację jako piesek salonowy. Wielkość i waga Maltańczyk to mały piesek, który mierzy do 25 cm i waży 2-4 kg. Występuje tylko w kolorze białym – choć dopuszcza się także odcień kości słoniowej. Jego wizytówką jest długa (do 22 cm), jedwabista sierść, która wymaga regularnej pielęgnacji. Charakter Maltańczyk to piesek o radosnym, pogodnym usposobieniu, który bardzo lubi towarzystwo człowieka. Uwielbia leżeć na kolanach i spać w łóżku swoich właścicieli. Jest też bardzo wrażliwy, źle znosi, gdy ktoś podnosi na niego głos. Chętny do zabawy i nauki (łatwo uczy się różnych sztuczek). Lubi długie spacery, ale jeśli właściciel nie ma na to czasu, wystarczy jak pobiega za piłką w domu. Dobrze reaguje na dzieci, ale trzeba uważać, by one nie zrobiły mu krzywdy, bo jest bardzo delikatny. Zdrowie i pielęgnacja Prawdziwym wyzwaniem dla właściciela maltańczyka jest pielęgnacja jego sierści. Trzeba ją regularnie czesać, papilotować i kąpać. Jeśli jednak nie będziemy pieska wystawiać, można go strzyc, przez co cała pielęgnacja będzie ułatwiona, a pies będzie miał większą swobodę ruchu. Warto także dodać na koniec, że maltańczyk to pies długowieczny (żyje 15-20 lat), i co niezwykle istotne, nieobciążony chorobami genetycznymi. fot. Adobe Stock 7. Papillon Jeśli marzy ci się przyjacielski pies o pięknym, unikatowym wyglądzie – wybierz Papillona o uszach przypominających rozpostarte skrzydła motyla. Pierwotnie te psy miały uszy obwisłe (rasa ta o nazwie phalene istnieje do dziś). Na skutek krzyżowań z małymi szpicami pojawiły się jednak osobniki o uszach stojących, nadających im charakterystyczny wygląd. Wielkość i waga Pieski te osiągają wysokość do 28 cm przy wadze 2,5-5 kilogramów. Charakter Papillon jest bardzo czujny i pewny siebie. Lubi zabawę i spacery. Ma się wrażenie, że nie może spokojnie usiedzieć w jednym miejscu. Jego ciekawska natura sprawia, że jest w centrum życia rodzinnego. Jest bardzo uczuciowy (często domaga się pieszczot) i mocno przywiązuje się do swojego właściciela (bywa też wobec niego zaborczy). Dobrze toleruje inne zwierzęta w domu i jest łagodny dla dzieci. W stosunku do obcych psów spotkanych na spacerze potrafi być jednak zadziorny. Zdrowie i pielęgnacja Generalnie jest odporny i zdrowy. Zachowuje swoją dobrą kondycję do późnej starości. Jego sierść, choć długa, nie wymaga skomplikowanych zabiegów pielęgnacyjnych. Wystarczy czesać go 1-2 razy w tygodniu i w razie konieczności kąpać w szamponie przeznaczonym dla psów z długą sierścią. fot. Adobe Stock 8. Szpic miniaturowy Jeśli szukasz psa do towarzystwa o słodkim wyglądzie i miłym usposobieniu, rozważ zakup szpica miniaturowego. W tym małym piesku drzemie naprawdę wielki duch! Szpic miniaturowy pochodzi z terenów północnych Niemiec, gdzie był już widziany w XVI w. Był wówczas znacznie większy i mniej elegancki. Dzisiejszy wygląd rasy zawdzięczamy hodowcom angielskim, którzy przyczynili się do jej miniaturyzacji i stworzyli ze szpiców miniaturowych, nazwanych przez nich pomeranianami (obie nazwy są uznane), wytworne pieski do towarzystwa. Wielkość i waga Dorosłe psy mierzą zaledwie 18-22 cm przy wadze 1,5-3 kg. Charakter Szpic miniaturowy ma radosne, żywiołowe usposobienie. Jest ruchliwy, ciekawski, wszędobylski, obdarzony dużym temperamentem i olbrzymią odwagą. Stale potrzebuje kontaktu z człowiekiem. Źle znosi samotność. Jest przyjacielski wobec wszystkich domowników – nikogo nie faworyzuje. Nieufny wobec obcych, niechętnie nawiązuje nowe znajomości. Przy tym bardzo czujny, usłyszy każdy szmer i da znać o tym właścicielowi. Niestety sprawia przez to wrażenie psa hałaśliwego. Zdrowie i pielęgnacja Atutem tej rasy jest dobre zdrowie i długowieczność. Jedynie na co trzeba uważać, to jego wrażliwość na upały i ostre słońce. W letnie, gorące dni najlepiej zapewnić mu legowisko w cieniu. Jego puszysta sierść nie jest trudna w utrzymaniu – wystarczy raz na tydzień ją dokładnie przeczesywać. fot. Adobe Stock 9. Yorkshire terrier Tego psa chyba nie trzeba nikomu przedstawiać. Yorkshire terrier to jeden z najpopularniejszych obecnie piesków do towarzystwa. Co ciekawe, nie może się on poszczycić dobrym pochodzeniem – pojawił się w połowie XIX w. w wyniku krzyżówek różnych terierów angielskich, szkockich i innych, jako mały sprawny szczurołap, trzymany przez angielski proletariat. Wielkość i waga Obecnie jest znacznie mniejszy niż był pierwotnie (mierzy 18-23 cm i waży 1,5-3 kg) i zachwyca swoim eleganckim wyglądem. Charakter To pies o bardzo dużym temperamencie, który potrafi szybko wejść właścicielowi na głowę (jeśli ten mu na to pozwoli oczywiście). Bardzo dobrze czuje się na kanapie lub kolanach właściciela, z którym jest bezgranicznie związany. Nie potrzebuje długich spacerów, ale zabawa w parku sprawia mu przyjemność. W najmniej oczekiwanym momencie potrafi sobie jednak przypomnieć o swoich myśliwskich korzeniach i zaatakować nawet dużo większe od niego zwierzęta. Zdrowie i pielęgnacja Yorki to z reguły psy długowieczne (żyją do 16 lat), niektóre osobniki tej rasy mogą mieć jednak skłonność do schorzeń oczu, tchawicy i zwichnięcia rzepki. Ich sierść powinna być codziennie przeczesywana. fot. Adobe Stock 10. Pekińczyk To rasa dobra dla osób mało aktywnych i seniorów. Legenda mówi, że pochodzi od lwa, po którym odziedziczył swoje główne cechy charakteru: odwagę, zrównoważenie, waleczność oraz umiejętność postawienia na swoim. Wielkość i waga Pieski te osiągają wzrost około 20 cm i są przy tym dość masywne, bo ważą do 5,4 kg. Charakter Czworonogi te są bardzo przywiązane do swojego właściciela. Nie wymagają jednak jego ciągłej uwagi. Nie mają też dużego zapotrzebowania na ruch, więc nie trzeba z nimi wychodzić na długie spacery. Ich zaletą jest też to, że nie są szczekliwe, co rzadko się zdarza w przypadku psów o małych gabarytach. Zdrowie i pielęgnacja Gruba sierść pekińczyków wymaga starannej pielęgnacji – najlepiej codziennego szczotkowania. Niestety pieski te zazwyczaj nie są długowieczne. Genetycznie obciążone są wieloma chorobami: wypadanie gałki ocznej, owrzodzenie rogówki, wodogłowie, problemy z porodem, choroby serca, trudności z oddychaniem czy rozszczep podniebienia. fot. Adobe Stock Nie ma tutaj twojego ulubieńca? Sprawdź w naszej encyklopedii ras psów - opisujemy ponad 70 ras! Może tam znajdziesz swojego wymarzonego przyjaciela? Treść artykułu została pierwotnie opublikowana r. Zobacz kilka przydatnych drobiazgów dla twojego psiaka! Przeczytaj więcej o psach i opiece nad nimi:

czarno biały pies rasa